De aardkinderen – Jane Auel
Deze boeken heb ik al gekocht in mijn studententijd, nu bijna 35 jaar geleden! En ik heb ze allemaal al talloze keren herlezen. Als ik even helemaal op rust wil komen, zink ik graag weg in de wereld van de pre-historie. Een overzichtelijk romantisch verhaal, verdeeld over zes boeken. Geen auto’s, vliegtuigen of grote steden, maar prachtige beschrijvingen van natuur en handnijverheid. En in elk boek een ander volk dat prachtig tot leven wordt gewekt door Jean Auel.
Hoofdpersoon in alle boeken is Ayla, een Cromagnon vrouw die haar familie kwijtraakt en opgroeit bij Neanderthalers. De verschillen tussen de twee soorten mensen worden heel mooi uitgewerkt. Het zou maar zo op deze manier gegaan kunnen zijn. Vooral mooi vind ik Ayla’s waardering voor beide volkeren, en de manier waarop ze zich telkens inzet om bij beide partijen begrip voor elkaar te kweken. Daar kunnen we nu nog steeds van leren, en voor mij is ze daarin een soort van rolmodel: de krachtige, liefhebbende, wijze vrouw.
Hoe ouder ik word, hoe meer ik geniet van Auels beschrijvingen van grotten, natuur en planten. Ayla leert veel over geneeskracht van planten, en elke keer als ik de boeken herlees ben ik vast van plan een herbarium te gaan maken. Ook de beschrijving van ligging van grotten boeit me, en op vakantie kijk ik rond met een Ayla-blik. Liefst zou ik er ook een nachtje gaan slapen, met een berevel als dekentje. De eenvoud lonkt. Het maakt duidelijk hoezeer Auels schrijfstijl mij meeneemt in het verhaal.
Nieuwsgierigheid speelt een belangrijke rol in alle boeken. Deze eigenschap wordt beschreven als het grote verschil tussen het oude Neanderthaler volk en het nieuwe volk waar Ayla bij hoort. Het vermogen om nieuwe dingen te leren door te proberen. Zo ontdekt Ayla de werking van vuurstenen door zelf goed te kijken, leert tellen van een wijze man, leert geneeskrachtige planten herkennen van een wijze vrouw en leert jagen met een slinger door de kunst bij anderen af te kijken. Alles met vallen en opstaan en een enorme dosis doorzettingsvermogen. Iets waar we nu nog altijd een voorbeeld aan kunnen nemen. Als we het te veel moeite vinden om dingen te leren door heel veel keer te proberen, verarmt onze toekomst weer. Dus opkrikken maar die frustratietolerantie.
Vanaf boek twee ontmoet Ayla meer mensen van haar eigen volk en leert ze een nieuwe zienswijze kennen. Wat ik erg fijn vind is de respectvolle manier waarop vrouwen in deze cultuur benaderd worden. Auel beschrijft vele aspecten van het leven gedetailleerd, van basisbehoeften als voedselvoorziening tot leiderschap en zelfontplooiing. Alle lagen van de piramide van Maslow komen voorbij. Zo ook seksualiteit. De zachte en liefdevolle wijze waarop ze dit beschrijft, waardeer ik.
Auel heeft veel onderzoek gedaan voor het schrijven van deze boeken. Overlevingscursussen, bezoeken van het landschap waar de verhalen zich afspelen en gesprekken met talloze wetenschappers. Je merkt dat in de gedetailleerde beschrijvingen van werkelijk alles. Het maken van gereedschappen, jaagmethodes, voedselbereiding en opslag, gewoontes van dieren, maken en versieren van kleding, rituelen, indeling van grotten, gevaren van de natuur, omgang met seizoenen, ik kan zo nog een hele tijd doorgaan met opsommen. De beschrijving van al deze details heeft meermaals mijn nieuwsgierigheid opgewekt om weer beter naar allerlei vanzelfsprekende zaken in mijn eigen omgeving te kijken. Ik verheug me nu al op de vakantie, lekker de natuur in en heel goed observeren!
